zaterdag 13 mei 2017

Dag 565 Wanhoop en Communicatiegewaarzijn

Ik kwam er weer achter dat ik erg reageer op het harde/grove 'mannelijke' in de stem van een manspersoon. Ik had het al een keer gehoord in een Eqafe interview over de crass stem van de man in relatie tot het mannelijke en het vrouwelijke (weet even niet meer welk interview) t.w. dat de vrouw daarop vaak reageert met disempowerment

Toen ik gisteravond rustig op mijn verwarmde 'yogamatje' liggende een aantal correctieve statements aan het inprogrammeren was, kwam ik er ineens achter waar ik me steeds niet in 'voice' en dat is een ander vragen normaal/gentle te praten. 

Ik stop/wuif dit blijkbaar steeds weer weg in mezelf terwijl ik wéét dat het niet goed is voor de totstandkoming van een intieme communicatie/relatie. Zo houd ik de energierelatie en -verslaving in stand in plaats van elkaar te assisteren en ondersteunen.

Een tijdje terug begreep ik van de harde/grove/lompe mannelijke stem dat dit een opeenstapeling is van vrij intense energie/emoties die dus ook onbewust op die MANier gecycled en gerecycled worden wat in het interview Desperation and Communication Awareness ook weer benadrukt wordt. En mijn angst/wanhoop dus ook gecycled en gerecycled wordt en dus meer energie genereert. En ik hieraan dus bijdraag door dit niet effectief te stoppen. 




Ik ging in mezelf kijken wat nou de ervaringen zoal zijn, mega angst dus, ook een paniekaanval kwam in me op wat ook wel plausibel is als ik zie hoe lange tijd ik ook al anticipeer in angst en beven in relatie tot de 'crasse' stem en daar dus een persoonlijkheid en/of meerdere persoonlijkheden van gefabriceerd heb. Daarna zag ik de dimensie wanhoop wat eigenlijk dé rode draad is in relatie tot de 'crasse' stem. Ik besloot ik moet veranderen, opstaan in mezelf, dit/ik kan niet verder zo. 

Ik kan mezelf dus niet effectief sturen in deze specifieke communicatie omdat ik door angst van mezelf weg stap/ga - wat ik ook in de video van Ingrid Schaefer hoorde - in plaats van naar voren/omhoog te stappen in mezelf. 

Nu moet ik dus tot een toepassing komen en veranderen hierin. Ik heb een punt hiervan ook al eerder gewandeld in relatie tot mijn werk als postbezorger waar mensen zomaar ineens tegen me tekeer kunnen gaan en ik daarin van Sunette Spies had geleerd te vragen of diegene ook normaal kan praten.

Waar wil ik voor staan binnen de communicatie?

Voor de Desteni Manieren: Gentle, Mild, Begripvol, Steunend zijn

Ik heb dus de verantwoordelijkheden met de angstenergie aan het werk te gaan in mezelf en in elk gesprek met een ander gewaar te zijn van de energie van beiden en mezelf daarin te 'voicen'. Ik vond de video The Nature of Fear met een aantal praktische inzichten, toepassingen en oplossingen:

Wat is het met angst dat het zo overweldigend kan maken?

Wat is het effect van angstenergie op je geest, wezenlijkheid en lichaam?

Hoe kan je jezelf ondersteunen om je ervaring in relatie tot angst te veranderen, zodat je als richtlijn-principe kan staan, ongeacht de energie-ervaring?


Wordt vervolgd met zelfvergevingen, zelfcorrigerende verklaringen en zelfverbintenissen.

zaterdag 31 december 2016

Dag 564 Uit een persoonlijkheid stappen: de goedhartige persoonlijkheid (deel 3)

Dit is een vervolg op 
Dag 562 Uit een persoonlijkheid stappen: de goedhartige persoonlijkheid en 
Dag 563 Uit een persoonlijkheid stappen: de goedhartige persoonlijkheid (vervolg)

Ik onderzoek hier nog steeds de herinneringen die ten grondslag liggen aan de fysieke manifestatie van tintelende/slapende vingers en tenen (Dag 558, 559 en 561) en wat zich daarin voor angsten en persona's openbaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een moeilijk moment te ervaren onder mijn werk of te stoeien met de tijd en dan de backchat "het interesseert me niks" te fabriceren als een manier om te onderdrukken wat ik echt ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me opgejaagd te voelen door de tijd in plaats van mezelf stabiel hier als de adem te bewegen in eenheid en gelijkheid met alles wat hier is - en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb totale persoonlijkheden rond tijd te ontwikkelen zoals bijvoorbeeld in mijn hiel in plaats van tijdpersoonlijkheden los te laten.




Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op/achter de hielen te zitten en dus een tijdpersona te creëren als ik bijvoorbeeld een poststuk later nog weer moet verwerken en "ik daar geen zin in heb" om dat te doen - en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te hebben tijd te verliezen of geen tijd wil steken/investeren in het afhandelen van stukken en gewoon het liefst naar huis wil gaan/thuis wil zijn in plaats mezelf te realiseren dat het niet uitmaakt waar ik ben om te doen wat het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst/weerstand te hebben om tijd te investeren in het werk omdat ik in de polariteit zit van werken in de matrix en werk doen dat ik echt wil doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weerstand te hebben in en als mijn geest om zoveel fysieke handelingen te moeten verrichten en bang te zijn tijd van 'mezelf' te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de polariteit te creëren van 'mijn' tijd versus de werktijd en dus mezelf op te splijten in een polariteitenspel van 2 soorten tijd terwijl alles/tijd één is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen tijd te willen investeren in bepaalde dingen 'als ik er niks voor terug krijg'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik tijd te verliezen heb en daarom een soort haast te hebben, gejaagd te zijn, mezelf gejaagd te ervaren in plaats mezelf heel te maken in het moment hier en nu.

Wordt vervolgd.


zaterdag 24 december 2016

Dag 563 Uit een persoonlijkheid stappen: de goedhartige persoonlijkheid (vervolg)

Dit is een vervolg op Dag 562 Uit een persoonlijkheid stappen: de goedhartige persoonlijkheid


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb deel te nemen in en als de goedhartige persoonlijkheid waar ik mezelf definieer als goedhartig in de zin dat dit een soort ideaal is als hoe ik mezelf zie of wil zien en hoe ik gezien wil worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de goedhartige persoonlijkheid in het algemeen in mezelf te laten bestaan op een onbewust niveau - en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb deze persoonlijkheid van mijn beide ouders te kopiëren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat anderen het 'beeld' van mij hebben dat ik goed bedoelend en vriendelijk ben - en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten beïnvloeden door deze persoonlijkheid als hoe ik anderen ga zien als 'ongevoelig, gedesinteresseerd, robotachtig' als een polariteit die ik in mijn geest gecreëerd heb van aan de ene kant die goedhartigheid/benevolence en aan de andere kant de ongevoeligheid.

Ik stel mezelf ten doel te kijken en te corrigeren HOE ik de perceptie creëer in mijn geest dat mensen ongevoelig/gedesinteresseerd/robotachtig zijn vanuit en gebaseerd op de persoonlijkheid benevolent/goedhartig te zijn waarin ik mezelf gedefinieerd heb en HOE ik dan ga reageren op die zelf-gecreëerde perceptie met angst/machteloosheid.




Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat die blokkade die ik zie in verband met mijn eigen ervaringen van desinteresse die ervaring van een soort van zelf-bescherming in je geest is.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in een situatie te bevinden waar ik niet anders mee om kan gaan dan in de ervaring van desinteresse te gaan, omdat ik geen toepassing van mezelf kan vinden in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard gedesinteresseerd te doen, wat bij alle twee mijn banen duidelijk naar de voorgrond komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de herinneringen waarin X geweld uitdrukte tegenover mijn fungeren als afleiding in mijn geest te gebruiken zodat ik niet hoef te kijken naar wat relevant is, namelijk de gekopieerde systemen die ik zelf leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb me gewaar te zijn dat ik de perceptie gecreëerd heb dat anderen ongevoelig/gedesinteresseerd/robotachtig zijn in plaats de reflectie te zien in mij waar ik ongevoelig/gedesinteresseerd doe om een andere ervaring in mezelf te onderdrukken.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in die ervaring van desinteresse te plaatsen om bepaalde ervaringen te ontwijken/onderdrukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de projectie in mijn geest van ongevoelig/ongeïnteresseerd/robotachtig in andere mensen te onderdrukken die zich bevindt op de onbewuste laag.
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb deel te nemen in emotioneel geladen backchat in relatie tot mezelf met de woorden/emoties stom, minderwaardig en apathisch - en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb backchat te creëren waarin ik mezelf zie/afspiegel als stom/dom en minderwaardig en ongevoelig/ongeïnteresseerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard te zien, realiseren en begrijpen dat het punt van ongeïnteresseerd te zijn/voelen en deel te nemen in de backchat "het interesseert me niks" is om de ervaringen van minderwaardigheid te onderdrukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat de ervaring van mezelf schamen ook is om de ervaringen van minderwaardigheid te onderdrukken.




Ik stel mezelf ten doel met deze goedhartige persoonlijkheid aan de slag te gaan in de zin van het 'beeld' dat ik heb van mezelf als zijnde goedhartig/benevolent.

Ik stel mezelf ten doel uit te kijken voor de dimensie die speelt waarin ik de herinneringen die ik heb waarin X geweld uitdrukte tegenover mijn fungeren als afleiding in mijn geest te gebruiken zodat ik niet hoef te kijken naar wat relevant is, namelijk de gekopieerde systemen die ik zelf leef.



dinsdag 13 december 2016

Dag 562 Uit een persoonlijkheid stappen: de goedhartige persoonlijkheid


Ik heb al minder last van slapende vingers of tenen maar het is nog niet helemaal weg. Ik ben meer gewaar van dit systeem van angst/herinneringen dat door de dag naar boven komt. Ik kijk er nu naar in plaats van het te onderdrukken en ga die bepaalde honden dan ook anders zien zoals ik me ten doel gesteld heb als wat zij voelen.

Om te testen of er eventueel nog een punt is waar ik meer specifiek mee kan werken in het verder corrigeren van dit punt heb ik nog een kinesiologiesessie met Kim Amourette.

Ik zeg dat ik denk dat er toch nog wat wel zit ten aanzien van dit punt in relatie tot mensen met die angst voor geweld onder mijn werk binnen het punt "De gedachten komen bijvoorbeeld wanneer ik honden zie of denk dat ze in de buurt zijn maar het is ook i.v.m. met mensen."

Of het bewuste gedachten zijn die ik kan benoemen of dat het meer een diepere ervaring is die niet zozeer in mijn bewuste geest naar boven komt, wordt me gevraagd. Meer een diepere ervaring antwoord ik.

Ik word er nogmaals op attent gemaakt dat het hier gaat over de herinneringen en ervaringen die ik gekopieerd heb.

Getest wordt om te zien met welke component in mijn geest ik hier specifiek kan werken in verband met mijn reacties tegenover mensen: 'projectie' zo blijkt, betekenend dat ik dus iets uit mijn eigen geest projecteer in mensen en wat hier uittest is: ongevoelig, gedesinteresseerd (zonder inter-esse i.e. Latijn voor 'zonder tussen ... te zijn'), robotachtig - dus projectie wil zeggen dat deze perceptie die ik heb van mensen mij eigenlijk iets van mezelf laat zien dat ik onderdrukt heb.

Ik bevestig dit dat ik mezelf al gedesinteresseerd zag doen, want dat komt bij alle twee mijn banen duidelijk naar de voorgrond. Bij het fondsenwerven als me gezegd wordt dat ik om gesprekken effectief te laten zijn echt interesse moet hebben in de respondent (aan de telefoon) zie ik dat ik totaal geen interesse in de respondent heb en bij het postwerk hoor ik mezelf heel vaak/steeds vaker in mijn hoofd/geest zeggen dat 'het me niet interesseert'. Vorige week moest ik vaststellen dat die backchats "het interesseert me niet" en "het kan me niks schelen" juist erop duidt dat het me wel interesseert en iets kan schelen, maar dat ik een 'blokkade' ervaar/creëer waarvan ik me niet gewaar ben. Verderop zal wel duidelijk worden wat die 'blokkade' is.

Mosaic Insert

Wat verder uittest is een persoonlijkheid waar ik mezelf definieer als 'benevolent'/goedhartig te zijn. Goedhartig in de zin dat dit een soort ideaal is als hoe ik mezelf zie of wil zien en hoe ik gezien wil worden. Het is ook een persoonlijkheid die in het algemeen in mezelf bestaat, iets dat op onbewust vlak in mezelf bestaat en ik gekopieerd heb van mijn beide ouders.

Een component van deze persoonlijkheid waar ik hier mee aan de slag zou kunnen gaan is verbeelding in de zin van het 'beeld' dat ik heb van mezelf als zijnde goedhartig/benevolent. De definitie van benevolent die hier voor mij relevant is, is 'goed bedoelend en vriendelijk' dus dit is een 'beeld' dat ik ook wil dat anderen van me hebben en deze persoonlijkheid beïnvloedt dus hoe ik anderen ga zien in de zin van eerder 'ongevoelig, gedesinteresseerd, robotachtig' als een polariteit die ik in mijn geest gecreëerd heb van aan de ene kant die goedhartigheid/benevolence en aan de andere kant de ongevoeligheid.

Het punt voor mij om hier dus naar te kijken en te corrigeren is HOE ik de perceptie creëer in mijn geest dat mensen ongevoelig/gedesinteresseerd/robotachtig zijn vanuit en gebaseerd op de persoonlijkheid benevolent/goedhartig te zijn waarin ik mezelf gedefinieerd heb en HOE ik dan ga reageren op die zelf-gecreëerde perceptie met angst/machteloosheid.

De persoonlijkheid van benevolence is op onbewust vlak, dus het kan best zijn dat die hardnekkig zal zijn en misschien wat tijd zal vergen om werkelijk te veranderen maar dit is een insteek om mee te beginnen.


maandag 28 november 2016

Dag 561 Vervolg kinesiologiesessie over slapende vingers | een andere dimensie

Dit is een verdieping op Dag 559 Slapende vingers en tenen en onverwerkte herinneringen | deel 2 Zelfvergevingen en -verbintenissen

In een extra sessie kinesiologie op het punt van mijn slapende vingers (rechts*) kwam naar voren dat er nog een dimensie is aan de herinneringen waar ik nog zelfvergeving over zou moeten bewandelen. Het gaat nog steeds over mijn relatie tot bepaalde bewuste gedachten die in mijn geest opkomen - gedachten i.v.m. geweld zoals de honden dus.

Het blijken ervaringen en ook herinneringen te zijn die ik van mijn vader gekopieerd heb, maar dus tegelijkertijd ook voor mezelf beslist heb dat ik dit zal leven in mijn eigen leven.

We gaan meer specifiek kijken naar deze gedachten die in mijn geest opkomen, dan kan ik ook in real-time mijn reacties erop beginnen sturen. De gedachten komen bijvoorbeeld wanneer ik honden zie of denk dat ze in de buurt zijn maar het is ook i.v.m. met mensen. En de herinneringen i.v.m. met mensen zijn gebaseerd op herinneringen waarin ik ervoer dat mensen gemeen of gewelddadig tegen me waren, maar deze herinneringen lijken eerder gekopieerd van mijn vader daarom dat ze in mezelf niet volledig duidelijk zijn. Het is dit gekopieerd systeem van gedachten en ervaringen dat dus blijkbaar dat effect heeft op mijn lichaam.

Wat ook uittestte voor mij om naar te kijken is het woord gebalanceerd en dit zou een woord zijn voor mij om te herdefiniëren en het heeft precies te maken met hoe ik nu mezelf probeer gebalanceerd te houden door de ervaringen te onderdrukken in mezelf hetgeen niet de beste oplossing is.

Bron
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb als kind te communiceren met mijn vader en/of moeder dat ik het postwerk dat ik deed heel moeilijk vond door bepaalde honden/mijn angst voor honden/angst voor de machteloosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst voor de machteloosheid te ervaren - en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring van angst voor de machteloosheid die ik ervaar bij bepaalde honden te onderdrukken in mezelf in plaats de angst te vergeven en los te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat ik in en als angst (inFEARiority) mezelf minder maak dan hetgeen waar ik bang voor ben - en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf minder te voelen/ervaren dan de machteloosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf minder te vinden dan honden in plaats gewoon gelijk te staan aan honden als fysieke wezens met ook hun dingen/trauma's.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ervaringen/energieën te creëren als angstig, verschrikt, wantrouwig, nerveus, bang, ontsteld en beverig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst voor bepaalde honden uit te laten groeien tot een fobie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat mijn reactie op de gedachten er een is van beoordeling, in de zin van dat ik mezelf beoordeel om het hebben van deze gedachten - en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me inferieur of een lafaard te voelen om het hebben van de gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in mijn onbewustzijn/onderbewustzijn herinneringen en ervaringen van mijn vader te kopiëren en dupliceren en mezelf ermee te identificeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te oordelen omwille van het hebben van de ervaringen van angstig, verschrikt, wantrouwig, nerveus, bang, ontsteld, beverig, inferieur en laf voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb als ik in angst ga het is alsof ik automatisch verwacht dat honden gewelddadig zullen zijn, terwijl honden net als alle dieren eigenlijk heel gevoelig zijn voor hoe wij op hen reageren. 

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat honden mijn eigen angsten laten zien in hun gedrag - en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat als ik zelf kalmeer in mezelf, ik ook voorbij mijn angst kan zien en zien wie/hoe honden zijn vanbinnen en bijvoorbeeld kan zien hoe zij zich voelen.


Ik stel mezelf ten doel specifieker te kijken naar de gedachten die tijdens mijn postwerk opkomen.

Ik stel mezelf ten doel voorbij mijn angst te gaan leren zien en wie/hoe de honden waar ik specifiek bang voor ben en mensen vanbinnen zijn en hoe ze zich voelen.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in mezelf hoe ik gebalanceerd kan zijn zonder aspecten van mezelf te onderdrukken en hoe het woord gebalanceerd mij kan ondersteunen om die aspecten aan te pakken en richting te geven.

Ik stel mezelf ten doel te kijken naar het woord gebalanceerd en dit te herdefiniëren.




Twee Eqafe interviews die uittestten:

*) de rechterkant is ook omdat het gericht is naar je omgeving toe i.p.v. intern t.o.v. jezelf


zaterdag 26 november 2016

Dag 560 Dimensies van huilen: een echte bevrijding en loslaten of een emotionele ineenstorting?

Vandaag op mijn telemarketingwerk zat het niet heel erg mee zogezegd en ik voelde voor de kleine middagpauze de spanning in mezelf al oplopen. Op een gegeven moment sprak de supervisor me aan dat hij na de pauze met me wilde kijken wat er niet goed ging. Na de ondersteuning die ik kreeg en nadat ik met een andere fondsenwerver had meegeluisterd waarbij het wel goed ging, werd ik erg emotioneel en was ik best wel heel geshockeerd ook hoe makkelijk diegene het afging. Ik realiseerde me dat ik nog een hele weg te gaan heb en maak me zorgen of ik het wel kan.



Full dimensions of crying quantum systemization part 144


Ik ben van huis/programmering uit geen babbelkous over koetjes en kalfjes en heb dus van nature niet zo'n makkelijke swung om gesprekken 'animerend' te houden zeg maar. Ik pluis liever vanalles op detail uit wat bij dit werk uiteraard helemaal niet nodig is. In een gesprek met mijn partner bleek ook weer dat ik voor de 10 wil gaan en dat dat vooralsnog niet haalbaar is en dat een 7 ook oké is, dat stelde me enigszins gerust.

Het emotionele uitte zich zodanig dat ik niet meer kon slikken door 'een brok in de keel' en echt moest huilen om de spanning/energie - van voornamelijk frustratie en zelftwijfel - te bevrijden en de supervisor zei me even lekker koffie en alle tijd te nemen om te kalmeren. Al bij al duurde dit een klein half uur en was niet meer in staat te bellen. Gelukkig was het ook einde werktijd. 

Toen ik het interview Dimensions of Crying - Quantum Systemization - Part 144 had geluisterd, besloot ik voortaan nog beter te kijken of huilen bij mij is om mezelf te bevrijden en dingen los te laten of dat het een emotionele ineenstorting is en/of om (mezelf) te manipuleren en/of te slachtofferen. Omdat ik nogal een huilebalk doorheen mijn hele leven ben, is dit onderscheid cruciaal om mijn minddingen niet te activeren/verdiepen.

Ik zie er ook een dimensie van slachtofferschap in zitten en moet dit nauwkeurig gaan bekijken in mezelf.


dinsdag 22 november 2016

Dag 559 Slapende vingers en tenen en onverwerkte herinneringen | deel 2 Zelfvergevingen en -verbintenissen


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb me gewaar te zijn van de reacties die ik heb in relatie tot bepaalde gedachten die in mijn bewuste geest naar boven komen die te maken hebben met de drie punten van mijn vingers en tenen die gaan 'slapen' en de bal onder mijn rechtervoet die pijn doet - en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat deze gedachten te maken hebben met 'geweld' waarop ik dan reageer met angst, conflict en beoordeling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in conflict te staan in relatie tot mijn werkomgeving waarin ik een houding van zelfverdediging inneem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me aangevallen te voelen/ervaren dat er geweld op me afkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat een emotie (en een gevoel) altijd afkomstig is van een gedachte - en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb de gedachte te achterhalen waar ik door beheerst word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in een staat van zelfverdediging te bestaan omdat er in mijn geest - al dan niet bewust - gedachten naar boven komen i.v.m. hoe mensen me kwaad zouden kunnen doen.

Afbeeldingsresultaat voor gedachten
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gedachten en mijn relatie met de gedachten invloed te laten hebben op mijn lichaam, de inslaping en pijn genererend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten beïnvloeden in mijn beslissingen en wie ik ben in relatie tot mijn realiteit, waar de pijn in mijn voet vooral voor staat - en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn zelfsturing te laten bepalen door mijn gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb tijdens mijn werk bang te zijn dat ik word aangevallen door mensen of honden of dat mensen me ergens op gaan aanspreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn macht weg te geven door hardwerkend te zijn of in het leven van dit woord, omdat ik angst heb om te staan of een standpunt in te nemen in mezelf en bepaalde dingen te 'tolereren' zonder mezelf richting te geven, zoals met de honden - en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos of ontmachtigd te voelen in relatie tot de honden omdat ik van gedachte was dat ik het maar moet tolereren omwille van de job.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb van mijn vader de idee te kopiëren dat ik hardwerkend moet zijn en te geloven dat dat wil zeggen dat ik me zomaar moet neerleggen bij alles wat me overkomt - en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik geen macht had om die situaties richting te geven in het moment.

Ik stel mezelf ten doel de herinneringen te openen en door te wandelen en de ervaringen van angst, machteloosheid en conflict die erdoor getriggerd worden in mezelf onder ogen te zien en hierin ook de angst te onderzoeken dat de herinneringen zichzelf zullen herhalen.

Ik stel mezelf ten doel om te kijken naar de herinneringen, specifiek in relatie tot mijn postjob in mijn tienerjaren.

Ik stel mezelf ten doel te kijken naar de herinneringen met specifiek het woord hardwerkend.